بدنت را که مرتب کردم
دیدم که بخشی از بدنت
نیست
برف
موقع باریدن
بدون ردپاست
-----
۱۳۸۸ اسفند ۱۵, شنبه
۱۳۸۸ اسفند ۱۴, جمعه
Z11
(پُستي براي مهدي به بهانهي خواب ابدي جاسم عبدي)
جاسم عبدي، جاسم بلو، دِ من هو لايكز بلو، مرد تنهاي قصههاي شب، خوانندهي زيرزميني بزرگ، درياي خشكي، آبي سياهي، بزرگترين مفسر تاريخ مراقبت و تنبيهِ فوكو، خوانندهي ثابت وبلاگ بازي آخر، مخالف سرسخت يوسف اباذري و در مقابل مدافع مراد فرهادپور، عاشق تمام وقت فيلمهاي فارسي گمنام -بهترين فيلم ايرانيِ عمرِ جاسم فيلمي به كارگرداني مردي به نام دكتر د. بود كه در پايانش عاشق و معشوق درحالي كه در خون غلط ميزدند از هم كام ميگرفتند-نام فيلم در خاطرم نيست-، شيفتهي لاقيد فرهنگ عامه، نوازندهي چيرهدست ترومبون -سازي از دستهي بادي برنجيها-، عاشقِ عشق، مردِ هميشه لبخند بر لب، دلتنگ محرومان، باني دهها موسسهي خيريه در سراسر دنيا، مفتخر به حكشدن اسمش در بلوار ستارههاي هاليوود، دوستپسر سابق اسطورهي دو نسل Janine Lindemuler ، مردي از تبار خورشيد و... دوست و رفيق و همدم تنهاييهاي من ديشب در حادثهاي در پاركِ آبي دوبي دار فاني را وداع گفت. خواب ابديِ عبدي عزيز را در سوگ نشسته و براي روح بزرگش آرزوي شادي ابدي (يا عبدي -شادي به سبك خودش) ميكنم.
توضيح تصوير: از معدود تصاوير باقيمانده از جاسم كه عكس گرفتن را هيچ دوست نداشت. اين پوستر سردرِ يكي از مغازههاي پاساژ فردوسيست. طراحي آن كار سروش شكري دوست عزيزم و مشتري اين مغازهاست كه در ازاي دو شلوار جين ديزل و يك پيراهن كمر كُرسِتي اين پوستر را براي آقا ارس (صاحب مغازه) طراحي كرد و با اصرار عكس جاسم راكه شيفتهاش كرده بود از من گرفت و در طراحياش از آن استفاده كرد و حالا كه من نسخهي اصلي عكس را گمكردهام اين پوستر سروش غنيمتيست.
توضيح تصوير: از معدود تصاوير باقيمانده از جاسم كه عكس گرفتن را هيچ دوست نداشت. اين پوستر سردرِ يكي از مغازههاي پاساژ فردوسيست. طراحي آن كار سروش شكري دوست عزيزم و مشتري اين مغازهاست كه در ازاي دو شلوار جين ديزل و يك پيراهن كمر كُرسِتي اين پوستر را براي آقا ارس (صاحب مغازه) طراحي كرد و با اصرار عكس جاسم راكه شيفتهاش كرده بود از من گرفت و در طراحياش از آن استفاده كرد و حالا كه من نسخهي اصلي عكس را گمكردهام اين پوستر سروش غنيمتيست.
-----
۱۳۸۸ اسفند ۱۱, سهشنبه
۱۳۸۸ اسفند ۱۰, دوشنبه
۱۳۸۸ اسفند ۷, جمعه
۱۳۸۸ اسفند ۶, پنجشنبه
Z9
جاسم عبدي هميشه حرف از رفتن به دهكدهاي ساحلي و گذران باقي عمرش درآنجا ميزد. هيچ وقت از او نپرسيده بودم كه چرا دوست دارد كنار دريا زندگي كند. يك روز در ورزشگاه در حضور يكصد هزار تماشاگر از او پرسيدم كه چرا ميخواهد در دهكدهاي ساحلي زندگي كند؟ جاسم لبخندي زد و تكهاي از يكي از نمايشنامههاي اوريپيدس (Euripides) را نقل كرد كه: "دريا ننگها و زخمهاي جهان را ميشويد و با خود ميبرد." جاسم هيچوقت تصميماش را عملي نكرد اما بعدها وقتي به يكي از مشهورترين خوانندگان زيرزميني دنيا تبديل شد Jasem Blue را به عنوان اسم هنرياش انتخاب كرد و اسم اولين آلبوم خود را The Man Who Likes Blue گذاشت.
(تصوير: Dive in to the Sea اثرِ Michael McDyer)
-----
-----
۱۳۸۸ اسفند ۴, سهشنبه
Y3
مرده ای به تخت چسبیده است. مرگ را که معرفی می کند ، مرگ اصرار دارد که نیازی به معرفی نیست. نقاشی، زنی را مناسب اندام های خود نقاشی می کند. از درون تلویزیون جمعیت زیادی خیره به اتاق نشسته اند. به جای مرد و زن ناله می کنند. قاب تصویر که دور می شود، رهبر ارکستر وقت ناله را با دست نشان می دهد. پشت سرش لغت نامه ای می گوید: تازگی، تغییرِ معنای کلمات است.
در آیینه یِ رسیدن
پرنده از ما که دور می شود
پرنده می شود
در آیینه یِ رسیدن
پرنده از ما که دور می شود
پرنده می شود
-----
۱۳۸۸ اسفند ۲, یکشنبه
۱۳۸۸ اسفند ۱, شنبه
X3
وقتی که پایان داستان نزدیک می شود دیگر از تصویر خاطرات چیزی باقی نمی ماند. فقط کلمات باقی می مانند.
ـ خورخه لوییس بورخس -
-----
۱۳۸۸ بهمن ۳۰, جمعه
Y2
تخت از جنس ساعت است. عقربه های تخت زن و مردی هستند که می دانند رسیدن، عادتی ست که ما از رفتن داریم. گوشه ای کسی کتاب می نویسد. در کتابِ او زن تمام گرگ های گرسنه را سیر خواهد کرد و منتظر سیر شدن، بدنش غذا می شود. نویسنده گرسنه که می شود، کتاب خود را می خورد.
بدنم آنقدر زمین را طولانی ندیده بود
که بدن تو دیده بود
در خوردن من
سهمی برای خودم نیز هست
که می ماند
-----
اشتراک در:
پستها (Atom)